“Тихий шорох уходящих шагов” Dmitrija Bogosławskiego w teatrze białoruskim i ukraińskim

Streszczenie w języku polskim

Od 2010 r. obserwujemy pojawienie się w literaturze i teatrze dramaturgów, których twórczość umożliwiła pełne ukształtowanie się „nowego dramatu białoruskiego” jako fenomenu postsowieckiej sztuki teatralnej. Dmitrij Bogosławskij (ur. 1985) uchodzi za jednego z najpopularniejszych przedstawicieli tego nurtu, a szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje sztuka Тихий шорох уходящих шагов. Celem artykułu jest analiza interpretacji tego tekstu w perspektywie teatrologicznej przez postsowieckich reżyserów młodego pokolenia („milenialsów”): Jekaterinę Awerkową, Szamila Dyikanbajewa, Stasa Żirkowa i Denisa Fiodorowa. Autor dochodzi do wniosku, że interpretacje dramatu Bogosławskiego podejmują kluczowe problemy współczesnej kultury: poszukiwanie tożsamości narodowej, refleksję nad mentalnością narodową i (post)radziecką, opis relacji międzypokoleniowych, zachowanie tradycji i wartości rodzinnych jako forma pracy nad pamięcią zbiorową oraz historią, a także utrwalanie konkretnego momentu dziejowego.