Rola tańca i muzyki w edukacji XXI wieku w świetle koncepcji Dalcroze’a, Kodály’a i Orffa.

Streszczenie w języku polskim

W artykule podjęto próbę przyjrzenia się na nowo klasycznym koncepcjom pedagogiki muzyczno-ruchowej w kontekście współczesnych wyzwań edukacyjnych. Analizie poddano holistyczny wpływ tańca i muzyki na rozwój dziecka, obejmujący sferę fizyczną, kognitywną i społeczno-emocjonalną. W pracy argumentuje się, że metody Emila Jaques-Dalcroze’a, Zoltána Kodály’a i Carla Orffa, oparte na idei poznania ucieleśnionego (embodied cognition), stanowią niezbędną przeciwwagę dla zdominowanej przez technologie, siedzącej formy edukacji. Przedstawiono taniec jako uniwersalne zjawisko kulturowe i fundamentalne narzędzie ekspresji. Omówiono neurobiologiczne podstawy wpływu ruchu na procesy uczenia się, podkreślając jego znaczenie dla niwelowania stresu szkolnego i wspierania zróżnicowanych stylów poznawczych. Zwrócono również uwagę na kluczową rolę środowiska rodzinnego w budowaniu podstaw kreatywności muzycznej. Całość dowodzi, że postulaty pionierów edukacji muzyczno-ruchowej nie straciły na aktualności, a ich świadome wdrożenie może być odpowiedzią na kryzys humanistycznego wymiaru współczesnej szkoły.